KARAKARA

Yaşayalım bırakın bu kurak topraklarda. KARAKARA. Bu, kuruluğun sesidir. Kuru asfaltın ve kumlu rüzgarların sesidir. Acımasız güneşin sesi olduğu kadar, yok olup giden bir ırkın da sesidir. "Alacakaranlık Çağı." İnsan türü için bir yaşlılık dönemidir; "Diğerleri" olarak bilinen, yani insan olup da tam olarak insan olmayan melezlerin büyük sayılarda var olduğu bir zamandır. Nemsiz bir arazinin rüzgarlı çorak topraklarında, küçük bir grup insan artık tanımadıkları bir dünyada yaşamlarını sürdürmektedir. Kasabanın merkezinden uzak, otoyolun bir uzantısında küçük bir lokanta işleten iki kişi vardır. Onlar için dünyayı yeniden şekillendiren koşullar, teslimat araçlarına yükleyebilecekleri öğle yemeği kutularının sayısından çok daha az önemlidir. Ne de olsa müşterileri aç bırakmak işleri için iyi değildir ve işleri de onların karınlarını doyurur. Günbegün kendilerini dükkanlarının bitmek bilmeyen işleriyle meşgul ederler. Ancak, teslimattan eve dönerken yol kenarında büyük bir bavul bulduklarında, günlük yaşamlarının o rahat monotonluğu altüst olur. Bavulun üzerinde, hareketsiz bir şekilde yatan pembe saçlı genç bir kız vardır... Susuz kalsalar da birbirlerine yoldaşlık ederler, içleri boş olsa da birbirlerinin boşluklarını doldururlar. İşte böyle yaşayacaklar bu kurak topraklarda.